MARMADUKE DUKE / Kid Gloves
Skunk Anansie Because of You
Weezer ft. Sara Bareilles – I Want You To (Acoustic)
Local H – Hands on the Bible (Acoustic)
Tegan and Sara – Hell
Νοεμβρίου 3, 2009
Οκτωβρίου 26, 2009
Up (2009)
Μετά την ταινιάρα που λεγόταν Wall-e περίμενα πως και πως να δω την επόμενη δημιουργία της PIXAR η οποία λεγόταν up και έπαιζε κύριο ρόλο ένας γεράκος που είναι ίδιος ο Χατζηφωτίου! Το είδα λοιπόν αλλά…
Η Pixar έχει αγοραστεί από την disney. Για πρώτη φορά λοιπόν αυτό φαίνεται και σε έργο της. Δυστυχώς. Πολλά κλισέ, παιδικό και αρκετά εμπορικοποιημένο χιούμορ καταστάσεων, ελάχιστη μαγεία εικόνας-φωτογραφίας και ένα σενάριο αν μη τι άλλο γύρω από την μοναξιά, την οικογένεια και μπόλικο παραμύθι.
Είναι πρώτη φορά όμως που το παραμύθι μοιάζει ανάλατο και μοιάζει και να μην ταιριάζει ιδιαίτερα με το όλο στόρυ. Κάτι επίσης που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν το άστοχο voice casting. Δηλαδή οι επιλογές αυτών που θα ενσαρκώσουν φωνητικά τα σκυλιά ήταν πέρα για πέρα άκυρες. Δεν ένιωθες ότι ταιριάζουν. Είναι όπως εμένα με πρωτογνωρίζει κάποιος και όταν μιλήσω ψάχνει να καταλάβει αν κάνω πλάκα ή άν όντως η φωνή μου είναι τόσο “γεροντική και μπάσα”.
Σαν τεχνική το έργο είναι άψογο αλλά και πάλι δεν φτάνει το wall-e και δεν πλησιάζει καν το άψογο ice age 3. Ο ήχος είναι μια χαρά, όλα μια χαρά και παραμένουν συμπαθητικά και μια χαρά και αυτό πολλές φορές λειτουργεί αρνητικά στο σύνολο γιατί δεν υπάρχει κορύφωση. Αποτυγχάνει στο να σε μελαγχολήσει καθώς παίζει και ιστορία πένθους στο πολύ βάθος, αποτυγχάνει στο να σε κάνει να γελάσει πραγματικά γιατί είναι “καταπιεσμένο στις ατάκες” και σε κάνει να νιώθεις ότι το γλυκό δεν πέτυχε όσο κι αν το περίμενες.
6/10 I ‘ve had better.. που λένε..
Biffy Clyro – The Captain EP (2009)
Καινούριο single – ep από τους Biffy Clyro που συνεχίζει το ίδιο πράγμα που κάνανε πάντα, δηλαδή ένα single από τον επερχόμενο δίσκο μαζί όμως με 3 bsides!!! Φυσικά τα bsides παραπέμπουν στους ακατέργαστους παλιούς καλούς biffy clyro, κάτι που επίσης έχουν κάνει πολλές φορές.
1. the captain – πρόκειται για το ομώνυμο κομμάτι του ep, ένα κομμάτι που ειναι ροκ καθαρά αλλά έχει κάποια αρκετά “εμπορικά” στοιχεία παρόλο που παραμένει biffy. Έχει brass και εκπληκτικό μπάσο, εξελίσεται με δύο αλλαγές και ένα ρεφραίν αρκετά εύκολο αλλά και κολλητικό για τον κόσμο τον πολύ
2. help me become captain – ουσιαστικά πρόκειται για το captain αλλά όπως θα το παίζανε οι biffy στους πρώτους τους δίσκους πριν τους κάνουν ανερχόμενη μέγα μπάντα και βγουν στα εξώφυλλα όλων των περιοδικών. Ωμό και με τεράστιες μελωδίες που κάνουν τους nirvana να ντρέπονται
3. Once An empire – upbeat κομμάτι με πανκ αισθητική και πάλι ένα φάντασμα των nirvana να πλανιέται κάπου στον αέρα αλλά οι κιθάρες είναι σαφώς πιο ροκ εν ρολ στο ρεφραίν και για άλλη μια φορά το μπάσο είναι εκπληκτικό
4. party on – παρανοικό αλλά και νορμάλ, το κομμάτι ειναι χαλαρό αλλά και δυνατο, το κομμάτι είναι biffy 100% απλά
Συνολικά πολύ καλό ep με 3 bsides που αποδεικνύουν το πόσο μεγάλη μπάντα είναι και ότι ακόμα και αν κάποτε τους βλέπουμε ακόμα και σε μπουκαλάκια αρώματος θα συνεχίζουν να βγάζουν και τα δικά τους ωμά κομμάτια του παλιού τους εαυτού, έστω και μέσα από bsides.
8/10
Οκτωβρίου 15, 2009
A.F.I. – Crash Love (2009)
http://www.afireinside.net/
Σχόλια δεν χρειάζονται για τους A.F.I. (a fire inside) , μια μπάντα που ξεκίνησε ως καθαρόαιμη πανκ μπάντα με πολλά στοιχεία hardcore και κατέληξε στο ροκ/πανκ/εμο που έχει μεγαλουργήσει την δεκαετία που διανύουμε.
Tο καινούριο τους cd έρχεται μετά από μια μετριότατη κυκλοφορία που είχαν κάνει η οποία με την σειρά της προερχόταν από τον καλύτερο τους δίσκο (sing the sorrow). Όπως θα μπορούσε να φτανταστεί κανείς τα πράγματα έχουν καλυτερέψει αισθητά χωρίς όμως να πλησιάζουν το sing the sorrow το οποίο είχε τα πάντα κυριολεκτικά και από θέμα ρυθμών, και από μελωδίες, και από συναίσθημα και από στίχους. Εδώ έχουμε κρατήσει τις όμορφες και δουλεμένες μελωδίες, έχουμε κρατήσει τις καλοδουλεμένες κιθάρες αλλά εχουμε σαφώς ροκ προσανατολισμό και ρίχνουμε τις ταχύτητες, χαλαρώνουμε τους στίχους και δεν υπάρχει ούτε ένα scream backing vocal.
Θα έλεγα ότι είναι κάτι ανάμεσα σε dark, punk, pop με ένα συναίσθημα διάχυτο μελαγχολίας παρόλο που είναι αρκετά πιο commercial πλέον ο ήχος, πράγμα που φυσικά είναι καλό γιατί όταν χαθεί και η μελαγχολία χάνεται και το νόημα.
Φωνητικά είναι καλύτερα από ποτέ ο τραγουδιστής, οι backing vocalists συμμετέχουν λιγότερο, τα κομμάτια είναι γενικώς uptempo χωρίς να γίνονται κουραστικά ή γρήγορα. Οι μελωδίες θυμίζουν λίγο από 60′ς σε συνδιασμό με την μαυρίλα του τώρα. Γενικώς οι A.F.I. πάνταν συνδιάζαν στοιχεία περίεργα και είχαν δικό τους στυλ.
Καλή κυκλοφορία γενικώς με μερικά πολύ ωραία κομμάτια και χωρίς να έχει κάποιο κακό κομμάτι. Είναι δηλαδή συμπαγής δίσκος που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος και έχει συνθετική ισορροπία.
7.5/10
http://www.myspace.com/afi
