Χμ… πόσο δέος προκαλεί σε πολύ κόσμο το όνομα Μαντόνα. Πέρα του ότι έχει ίδιο όνομα με την Παναγία πρόκειται για την ποπ ντίβα που διαρκώς εξελίσεται και καταφέρνει να μένει πάντα στο νούμερο ένα των πωλήσεων και της δημοτηκότητας της μουσικής βιομηχανίας.
Πλέον έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα, μοιάζει απελπισμένα να προσπαθεί να πιάσει το ύφος της εποχής, να ακολουθεί κάθε μόδα κατα γράμμα και μοιάζει για πρώτη φορά πιο γερασμένη από ποτέ στο καινούριο της cd. Είναι όμως δικό της; Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί αυτό που ακούμε σε αυτό το cd είναι ένας τοκετός πανομοιότυπων beat και μπλεγμένων με την κλασική Τίμπαλαντ τρέλα που κυκλοφορεί, με μετριότατους στίχους, φωνητικά που τα κάνει άνετα οποιαδήποτε κοπέλα και με ανέμπνευστη παντελώς δομή κομματιών με εξαίρεση 1-2 κομμάτια.
Το cd είναι σαν δείγμα μόδας της εποχής, με επαναλαμβανόμενα μοτίβα που δεν οδηγούν πουθενά, με σαχλά ρεφραίν που σε κάνουν να νιώθεις ότι έχεις μνήμη χρυσόψαρου γιατί ούτε ένα δεν είναι αξιο μνημόνευσης και με μία τεράστια λέξη κρυμμένη πίσω από όλα. Προιόν!
Ξεχάστε την Μαντόνα και τις εμπνεύσεις της, τις εξελίξεις της, την φωνή της, την καλή δυνατότητα που είχε στο να συνθέτει κομμάτια, εδώ όλα παραδοθήκαν αλλού, είτε σε άλλους παραγωγούς που χώσαν διάφορα, είτε στην έλλειψη έμπνευσης, είτε στους ρυθμούς της εποχής. Αποτυχία. Με κάθε έννοια.
2/10
Madonna – 4minutes
