Ξυπνάω. Το ξυπνητήρι είναι ενσωματωμένο πλέον σε μια συσκευή που εσωκλείει στο όνομά της αγιοσύνη. Άη-phone. Τα κοκόρια έχουν πεθάνει πλέον γιατί τίποτα δεν γεννιέται στο τσιμέντο πέρα από απέραντους τοίχους.
Απ’ έξω ακούω κάποιους να τσακώνονται. Η φασαρία είναι η πρωινή μας είσοδο στην καθημερινότητα. Όπως ένα παιδί όταν δεν έχει ακόμα γεννηθεί πρέπει να προστατεύεται από φασαρίες και δυσάρεστες έντονες καταστάσεις για να έρθει στο ζωή όμορφα και υγειές, έτσι και εμείς αλλά με τον άκρως αντίθετα χειρότερο τρόπο εισερχόμαστε στην καθημερινότητα.
Επόμενος σταθμός το μπάνιο. Όλα είναι σταθμοί στην ζωή μας και εμείς μοιάζουμε να ζούμε μέσα στα τρένα. Ζούμε περισσότερο στο πήγαινε παρά στην ακινησία. Οι μετακινήσεις και οι αιώνια μάχη του να προλάβουμε τον χρόνο μας κάνει δρομείς σε έναν στίβο που δεν υπάρχουνε μετάλλια.
Στο μπάνιο τα πράγματα είναι απλά. Παλινδρόμηση του χεριού (ΕΠ!) στα δόντια με απώτερο σκοπό την απομάκρυνση των μικροβίων και την ελαχιστοποίηση των πιθανών μελλοντικών βλαβών από την χθεσινή μας επαφή με την καθημερινότητα. Κομμάτια από κέικ, ένοχες απολαύσεις λιωμένης σοκολάτας, δυο δόσεις αλκοόλ αλλά και τα αγαπημένα μας πακοτίνια που είναι τα μόνα που μας θυμίζουν ότι πάντοτε υπάρχει χρόνος να γίνεις παιδί και πάλι, απομακρύνονται απότομα με σταθερές κινήσεις από τα δόντια. Οι ρωγμές όμως μένουν. Έτσι είναι πάντα. Όλα είναι σαν ένα βάζο. Οι τσακωμοί σε σχέσεις, η φθορά, όλα ξεπερνιούνται αλλά όλα αφήνουν ρωγμές πίσω τους. Στην αρχή δεν έχει σημασία , όμως μετά από άπειρες πλέον τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχει βάζο αλλά άπειρες χαρακιές από ρωγμές και αν εστιάσεις με τα μάτια σου μισόκλειστα στο βάζο δεν βλέπεις πλέον τίποτα άλλο παρά το “σπάσιμο”. Ό,τι και να κάνεις λοιπόν στο τέλος του τούνελ θα χρειαστεί κάποια ριζική επέμβαση. Ένα σφράγισμα. Όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο τραβάς και απονεύρωση. Αποκόπτεσαι από αυτό το δόντι και συνεχίζεις την ζωή σου.
Καπάκι ετοιμάζεσαι. Τα ρούχα σου πρεσβεύουν το ποιος είσαι. Έτσι πρέπει να είναι γιατί έτσι έχουν αποφασίσει οι μεγαλοεταιρείες, η ομαδοποίηση, οι μόδες, ο καπιταλισμός και η ανάγκη να διαφέρεις. Το περίεργο είναι που κανείς δεν φοράει απλά ένα σεντόνι και να βγει έξω. Θα ήταν πραγματικά διαφορετικό, χώρια που το σεντόνι θυμίζει αρχαία φιλοσοφική Ελλάδα και προκαλεί επιστημονικό δέος για το άτομο που τυλίγει.
Έτοιμος λοιπόν και ντυμένος ξεκινάς το ταξίδι σου προς τα έξω. Πριν ξεκλειδώσεις την πόρτα είναι αδύνατο να μην δεις με την άκρη του ματιού σου τους λογαριασμούς που κείτονται σαν μια στοίβα αποτσίγαρα πάνω σε ένα σκονισμένο έπιπλο. Το έπιπλο είναι παλιό και απρόσεχτο, οι λογαριασμοί όμως διατηρούνται πάντα καινούριοι και καλυμμένοι με γυαλιστερό χαρτόνι. Σαν γριά που ο καναπές της έχει σπασμένα πόδια κολλημένα με ούχου-παράτα μας αλλά το πρόσωπό της λάμπει αποχαυνωμένο από τους προβολείς του Μπότοξ. Όταν μπαίνει λοιπόν το χρήμα τα πάντα λάμπουν. Όταν το χρήμα όμως λείπει τα πάντα ξεθωριάζουν και σκονίζονται από την σκόνη της αβεβαιότητας, από την έλλειψη ελπίδας.
Με το που βγαίνεις έξω ξέρεις ότι έχεις πολλά να κάνεις. Καταλαβαίνεις αυτό που σου έλεγαν όταν ήσουν μικρός σε διαρκής επανάληψη. Μεγάλο δρόμο θα διαβείς. Και εννοούσαν το ταξίδι της καθημερινότητας.
Το ταξίδι σου ειδικά αν είσαι σε μεγαλούπολη ξεκινά με μία μάζωξη ζεστή πολλών διαφορετικών ανθρώπων. Όχι επειδή γεννήθηκε η ανάγκη οι άνθρωποι να αγαπηθούν και να αγκαλιαστούν, να γίνουν ένα και να αδράξουν τον οργασμό της επικοινωνίας αλλά επειδή δεν υπάρχει χρόνος για σένα. Δεν υπάρχει χρόνος για κανέναν. Μπαίνεις σε έναν θάλαμο που άλλοι το ονομάζουν τρόλεϊ, άλλοι το λένε λεωφορείο, άλλοι το λένε τρένο, άλλοι το λένε “το αυτοκίνητό” μου και ξεκινάς την μάχη με τον χρόνο και τον χώρο. Σε λεωφορείο στην αιώνια μεγαλούπολη είναι πολύ πιθανόν να βλέπεις και έξω καθ’ όλη την διαδρομή και να σε φυσάει ο αέρας καθώς δεν υπάρχει καν χώρος για σένα μέσα σε αυτό το μέσο μεταβίβασης με αποτέλεσμα να κρέμεσαι απ’ έξω. Συζητάνε την καταχώρηση του μέσου αυτού στις δραστηριότητες των extreme sports. Θα λένε δηλαδή στο μέλλον “να οργανώσουμε ένα σαββατοκύριακο στα Καλάβρυτα στο χιονοδρομικό ή να κανονίσουμε απεριόριστες διαδρομές στην πόλη με το λεωφορείο;”. Μπαίνεις λοιπόν στο οποιοδήποτε όχημα χρησιμοποιείς και με οποιεσδήποτε συνθήκες και ξεκινάς το ταξίδι. Ο δρόμος είναι μακρύς και κανένα lord of the rings δεν είναι εκεί να σε παραμυθιάσει.
Φτάνεις με τα πολλά στον τόπο εργασίας. Εκεί οι άνθρωποι είναι διαφορετικά όντα. Είναι μια πολυκατοικία επιπέδων ανθρώπων και λαμβάνεις συνήθως την αντίστοιχη συμπεριφορά. Ξεκινάς στο υπόγειο. Συναντάς ποντίκια και πολλά άλλα πράγματα, πολλές φορές όσο και να προσπαθείς θα έρθουν και άτομα από τους πάνω ορόφους να σου πετάξουν κι άλλα ποντίκια. Μετά ανεβαίνεις. Ακόμα δεν βλέπεις παράθυρο αλλά είναι καλύτερα. Φύγαμε από το υπόγειο..YES! Εκεί παρόλο που ανέβηκες παρατηρείς ότι πλέον οι άνθρωποι γύρω σου προσπαθούν έμμεσα να κερδίσουν χρόνο πετώντας κι άλλη δουλειά πάνω σου. Όλα είναι κυνήγι στον χρόνο και η κάθε μας στιγμή το αποδεικνύει. Από την συντριπτική κυριαρχία των “γρήγορων σε διάρκεια” σειρών tv σε σχέση με τις ταινίες μέχρι και την πρόωρη εκσπερμάτωση. Θες να φτάσεις στο αποτέλεσμα. Που χρόνος για την όλη διαδικασία; Που χρόνος για την ουσία; Η ουσία χάθηκε. Δεν ισχύει πλέον “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα” αλλά “ο σκοπός αδειάζει τα μέσα”.
Αν είσαι τυχερός λοιπόν θα δεις και παράθυρο μια μέρα. Θα σταθείς στο παράθυρο και θα κοιτάξεις έξω την πόλη. Πότε σκατά με έκαναν να μου αρέσει αυτό που βλέπω; Έτσι όπως ο ήλιος σκάει πάνω στα αμέτρητα κτίρια είναι σαν να μου αρέσει. Ξεφυσάς και νοσταλγείς τα παιδικά σου χρόνια. Έτσι νιώθεις λίγο ικανοποιημένος με το που έχεις φτάσει. Όμως συνήθως δεν είναι ότι πλέον σου αρέσει η πόλη και η ζωή που βλέπεις έξω αλλά σου αρέσει το ότι την βλέπεις από ψηλά. Ναι ,δεν είσαι πλέον κάτω στα υπόγεια. Δεν τρέμεις στην θέα των λογαριασμών. Δεν είσαι ο σάκος χρόνου των άλλων. Είσαι εσύ και έχεις αλλάξει.
Αν είσαι άτυχος όμως θα δεις το παράθυρο να ανοίγει. Τα χέρια που σου πέταξαν κι άλλα ποντίκια όταν ήσουν στο υπόγειο σε σπρώχνουν στο απόλυτο κενό. Δεν σου αρέσει πλέον η πόλη όπως την βλέπεις από ψηλά. Όχι τώρα που θα σκοτωθείς πάνω της.
Γυρνάς στο σπίτι σαστισμένος, πιεσμένος, κενός. Ο χρόνος χάνει λίγο το νόημά του και το πλύσιμο των δοντιών δεν μπορεί να σταθεί εύκολα τεκμηριωμένο από το τί έχεις να κάνεις ακόμα, καθώς τώρα δεν υπάρχει τίποτα.
Ξαφνικά πίσω από την πόρτα βγαίνει όλο χαρά ένας σκύλος. Ορμάει πάνω σου και σε γλύφει σαν να του έφτιαξαν για πρώτη φορά στην ζωή του τούρτα καραμέλα μπισκότο. Σε σωριάζει κάτω και είναι all over you. Σε κοιτάει που έχεις δακρύσει και σαστίζει για μια στιγμή. Δεν έχει καταλάβει καμία άλλη έννοια στην ζωή του μαζί σου πέρα από την αγάπη. Στέκεται και σε κοιτάει, συμπάσχει. Σε αναγκάζει να χαμογελάσεις. Τον αγκαλιάζεις και σηκώνεσαι.
Σηκώνεις το τηλέφωνο και καλείς κάποια νούμερα. Πρώτο νούμερο τον παλιό σου κολλητό που τον παράτησες στην δίνη του χρόνου και στην ελπίδα των χρημάτων σε μια καλύτερη καριέρα.
Καλείς τους φίλους σου που είχατε την μπάντα ροκ παλιότερα και οργανώνεις μια πρόβα ακόμα.
Τηλεφωνείς στους γονείς σου να δεις τι κάνουν λίγο πριν σε αφήσουν οριστικά.
Κλείνεις το τηλέφωνο και περνάς το λουρί στο σκυλί.
Πάμε ρε “ζωή”. Πάμε μια βόλτα.
Tug
)
Επιλέγεις πετάλια, εφέ, βάθος…
Μπορείς επίσης να διαλέξεις μικρόφωνα, τύπο καμπίνας, συνδιασμούς, equalizer..
