Μερικές φορές χρειάζεται κάτι περισσότερο..

Όσο δυνατότερα τόσο καλύτερα;

άρθρο από τον haryy από το noiz.gr

Αυτό το θέμα του “πολέμου των εντάσεων” ή loudness wars υπάρχει από την εποχή του βυνιλίου κιόλας όπου οι μηχανικοί ήχου πάλευαν με τους παράγοντες διάρκεια δίσκου,πάχος αυλακιού βινυλίου,φάση κλπ,και όλα αυτά σε σχέση με την ένταση.Από τότε δηλαδή προσπαθούσαν να κάνουν πιο δυνατές κοπές από τους προηγούμενους δίσκους.

Στις μέρες του cd,το φαινόμενο άρχισε να λαμβάνει διαστάσεις γύρω στο 1992,όπου και τα cd άρχισαν να “κόβονται” δυνατότερα από άλλες φορές.

Το αποτέλεσμα φαίνεται καθαρά στην κυματομορφή του σήματος.Αν κάνουμε import cd σε ένα cd  του ‘85 και σε ένα cd του ‘05 και συγκρίνουμε τις κυματομορφές τους θα δούμε στην πρώτη περίπτωση καθαρά μεγάλες,σχετικά,κορυφώσεις του σήματος σε σχέση με το καινούργιο cd όπου αυτές είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Αυτό σημαίνει ότι το “παλιό” cd έχει μεγαλύτερη δυναμική περιοχή (και ας ακούγεται “χαμηλότερο” σε σχέση με το καινούργιο) και έτσι μπορούμε να απολαύσουμε τις δυναμικές μεταβολές του από ήσυχα περάσματα π.χ. σε δυνατότερα (συνήθως κάποια ρεφρέν).
[για να γίνει κατανοητό αυτό,φαντάσου μια ταινία δράσης στα σημεία που γίνονται κάποιες εκρήξεις ενώ πριν υπήρχε ήσυχος διάλογος για αρκετό χρονικό διάστημα.Συνήθως τρομάζουμε από την απότομη μεταβολή έντασης και αυτό είναι το πλεονέκτημα της ευρείας δυναμικής περιοχής.
Αν οι ταινίες δράσης ακολουθούσαν την λογική των σημερινών cd,τότε θα χάναμε την αδρεναλίνη τέτοιων στιγμών κορύφωσης,αφού διάλογοι,εφέ και μουσική θα ήταν στο ίδιο επίπεδο έντασης και έτσι δεν θα εντυπωσιαζόμασταν από τις διάφορες ηχητικές αλλαγές.]

Έτσι λοιπόν,με την αλόγιστη χρήση compressors,multiband compressors και limiters φτάσαμε αργά και σταθερά στην μείωση της δυναμικής περιοχής τόσο ώστε να ακούμε από την αρχή εώς το τέλος το ίδιο πράγμα ιδιαίτερα στα σημερινά mainstream τραγούδια.΄

Πέρα βέβαια από το μειονέκτημα της αισθητικής ομοιογένειας σε όλο το μήκος των τραγουδιών,επιπρόσθετο φυσικό επακόλουθο είναι και η έντονη ακουστική παραμόρφωση (είτε από αναλογικά μηχανήματα όπου είναι πιο ανεκτή,είτε,ακόμα χειρότερα,από ψηφιακά) που προκαλείται από την αδυσώπητη χρήση compressors κ’ limiters,”σκληραίνοντας” έτσι το σήμα με αποτέλεσμα το κομμάτι να γίνεται κουραστικό στο αυτί και να προκαλείται το λεγόμενο “listener’s fatique”.

Η επιλογή και το κυνήγι της έντασης εις βάρος της ποιότητας στηρίζεται στην ψυχοακουστική και στην ισχυρότερη εντύπωση που δέχεται ο ακροατής όταν ακούει κάποιο τραγούδι δυνατότερα από τα προηγούμενα.
Πράγματι έτσι συμβαίνει αν πάρουμε και το ανάλογο του παραδείγματος της ταινίας πριν.
Η διαφορά είναι όμως ότι α) στο παράδειγμα της ταινίας (ή και στα τραγούδια που διαθέτουν δυναμική περιοχή) δεν υπάρχει παραμόρφωση από το ήσυχο μέρος προς το δυνατό
Ενώ από δυνατό cd (ήδη παραμορφωμένο) σε ακόμη δυνατότερο cd (ακόμη πιο παραμορφωμένο),το κυνήγι της έντασης έχει φτάσει στα όρια την παραμόρφωση έτσι ώστε αυτή να υπερνικά την ακουστική εντύπωση της διαφοράς έντασης μεταξύ τους (η οποία λόγω ακριβώς αυτού του πολέμου δεν υπάρχει κιόλας αφού όλα τα καινούργια cd ακούγονται το ίδιο.)

Δηλαδή δεν ισχύει η ψυχοακουστική πια ενώ όλες οι παραγωγές έχουν εγλωβιστεί στην περιοχή του κόκκινου και της παραμόρφωσης ώστε να μην ακουστούν ούτε μισό decibel χαμηλότερα από τον ανταγωνισμό.

Αυτό είναι επίσης γελοίο και κάποια στιγμή πιστεύω θα το αντιληφθούν και θα χαμηλώσουν λίγο τα master που βγάζουν,γιατί o μόνος χώρος πια,που θα αντιληφθεί ο ακροατής κάποια διαφορά έντασης είναι μόνο το cd player του σπιτιού του αφού:

α) Οι Djs κάνουν προ-ακρόαση του επόμενου τραγουδιού που θα βάλουν και επεμβαίνουν στην έντασή του ώστε να μην ακουστεί χαμηλότερα ή δυνατότερα από το προηγούμενο παρά μόνο αν το θελήσει ο ίδιος.

β) Στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο,οι Limiters που επεμβαίνουν και ισοπεδώνουν το σήμα δεν σηκώνουν “μαγκιές”  και έτσι οι Beatles θα ακουστούν όπως και οι Reamon θέλει δεν θέλει ο παραγωγός των δεύτερων.

Καταλήγουμε λοιπόν πως τα κύρια μέσα διαφήμισης των cd,δεν εκτελούν το σκοπό των παραγωγών,δηλαδή να ακουστεί το cd τους δυνατότερα από των άλλων.

Ας ελπίσουμε πως θα γίνει κατανοητό αυτό από την παγκόσμια κοινότητα των παραγωγών,μηχανικών ήχου,μουσικών και δισκογραφικών εταιρειών ώστε να επανέλθει λίγη από την ηχητική ποιότητα που έχει χαθεί στο πέρασμα των χρόνων.

FOCUSRITE LIQUID MIX

Το liquid mix είναι απλά κάτι που ξεπερνά την τιμή του και την εποχή του. Ένα μηχάνημα που ουσιαστικά αλλά και πραγματικά σε απόδοση σου προσφέρει εξοπλισμό χιλιάδων ευρώ με καθαρά home studio τιμή.
Πρόκειται για ένα μηχάνημα που εξομοιώνει τους ιστορικότερους κομπρέσσορες και Ισοσταθμιστές του κόσμου. Δηλαδή πρόκειται για ένα μηχάνημα γεμάτο από compressors/eq που αναλαμβάνει να ξεφορτώσει το cpu usage του pc σου και να τα φορτωθεί όλα αυτό. Σηκώνει μέχρι και 32 κανάλια και πραγματικά είναι σε ποιότητα ήχου ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Δεν καταλαβαίνεις στα περισσότερα καμία ηχητική διαφορά από τα original μηχανήματα. Η τεχνική του ονομάζεται dynamic convolution και είναι δείγμα του τί μπορεί να καταφέρει η εξέλιξη της τεχνολογίας στον μουσικό τομέα.

Στο site του μπορείτε να κάνετε και test και εκεί θα πειστείτε για τον ήχο του.

Ουσιαστικά αυτό που κάνεις είναι να ανοίγεις το sequencer της επιλογής σου και εκεί που φόρτωνες plugins θα βλέπεις πλέον και την επιλογή focusrite liquid mono και stereo. Εκεί φορτώνεις το liquid mix και σου εμφανίζει ένα interface που περιέχει compressor και equalizer και εσύ φυσικά ενεργοποιείς ότι θες.

Φυσικά έχει τα presets τα οποία είναι πολλά και έχουν να εξομοιώσουν ιστορικά και πανάκριβα μηχανήματα. Τα αποτελέσματα όπως προείπα είναι εκπληκτικά. Σε άλλα μηχανήματα ο ήχος δεν διαφέρει καθόλου από τα αυθεντικά. Σε άλλα είναι απίστευτα κοντά. Το σημαντικότερο είναι ότι σε κανένα από όλα αυτά που εξομειώνει δεν ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΕΙ. Ο σάλος κοινώς που έχει δημιουργηθεί με το συγκεκριμένο μηχάνημα dsp και την τιμή του είναι ότι πιο δικαιολογημένο έχω δει στον τομέα.

Εκπληκτική λειτουργία σε firewire χωρίς το παραμικρό πρόβλημα, κανένα απολύτως πρόβλημα latency και καθυστέρησης, κανένα πρόβλημα crashing, κανένα πρόβλημα ηχητικό ή glitches και τέλος να πουμε ότι σου δίνει πολλές έξτρα επιλογές όπως:

1 ) Στους compressors σου δίνει την επιλογή free, όταν την ενεργοποιήσεις θα δεις ότι πλέον ελευθερώνεται το ratio και άλλα στοιχεία που μπορεί στα πραγματικά μηχανήματα να ήταν περιορισμένα σε συγκεκριμένες ρυθμίσεις. Εκπληκτικό πραγματικά.

2 ) Σου δίνει την λειτουργία sidechaining που λειτουργεί άψογα και πραγματικά πολλές φορές κάνει τα ντραμς να μπαίνουν στο κομμάτι και να αναπνέουν καθώς και για πολλές άλλες περιπτώσεις.

3 ) Σου δίνει την επιλογή το eq να είναι πριν τον compressor.

4 ) έχει εσωτερικό gain για ένταση και στον compressor αλλά και στο eq.

5 ) Mπορείς να του βάλεις έξτρα κάρτα και να σηκώνει περισσότερα κανάλια/ανάλυση

6 ) Μπορείς να κατασκευάσεις τα δικά σου hybrid sets και να φτιάξεις τον δικό σου “αναλογικό” ήχο

7 ) Μπορείς να ελέγξεις τα πάντα όχι μόνο από το plugin interface αλλά και από το μηχάνημα και έτσι σου δίνει μεγάλη αίσθηση ηχολήπτη και βαθμού επέμβασεις στο αποτέλεσμα

8 ) Online διαρκώς βάζουν όλο και καινούριες εξομοιώσεις μηχανημάτων που μπορείς φυσικά να τις κατεβάσεις..

Σε γενικές γραμμές, ιδανικό σε ήχο (λέω ιδανικό γιατί το τέλειο δεν υπάρχει, τέλειο είναι το πιο ιδανικό για συγκεκριμένες καταστάσεις), ιδανικό στα eq, ιδανικό σε δύναμη για 32 κανάλια, ιδανικό σε drivers, κανένα απολύτως πρόβλημα.

Το musicorama.gr αυτή την στιγμή έχει την καλύτερη τιμή για αυτό το μηχάνημα εν Ελλάδι. Το συνιστώ.Αν έχετε 600 ευρώ για να ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΕΤΕ ολικά τον ήχο σας, μην πάτε αλλού. FOCUSRITE LIQUIDMIX.

PDF με λίστα όλων των μηχανημάτων που εξομοιώνει
liquid mix software

Νατάσα Μποφίλιου στο Μετρόπολις Live

Η Νατάσα Μποφίλιου δεν ξέρω αν κατατάσεται στο έντεχνο αλλά σίγουρα είναι ροκ. Στις συναυλίες που δίνει εδώ και δυο μήνες στο Μετρόπολις live αποφάσισα να κάνω τον κόπο και να πάω να ακούσω και live τι λέει. Τα cd μου αρέσουν όλα παραδόξως αφού δεν είναι το “είδος” μου, αλλά τελικά στο live είδα ότι είναι το είδος μου. Η κοπέλα είναι πιο ροκ κι από το καινουριο των AC / DC. Και εξηγώ.

Ο χώρος του live με ξένισε στην αρχή καθώς έχει την λογική τραπεζιών αλλά δεν την ακολουθεί πιστά. Δηλαδή έχει και καρέκλες χύμα και έχει και καναπέδες σε φάση παρείστικη, έχει χώρο ελέυθερο , έχει καταπληκτική διαρύθμιση και ακουστική και δεν σερβίρει φυσικά φαγητά αλλά μπορείς να παρεις ποτό σαν να πήγες βραδινή βόλτα. Στην συνέχεια λοιπόν και με το που ξεκίνησε το live ξέχασα εντελώς το όλο σκηνικό και επίσης επειδή ο κόσμος ήταν σχετικός και όχι άσχετος που νόμισε ότι πάει σε σκυλάδικο η όλη ατμόσφαιρα ήταν μια χαρά.

Μόλις άρχισε το live συνειδητοποίησα το τι φωνή έχει αυτή η κοπέλα. Όλα σταματήσαν. Τα πρώτα κομμάτια ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο. Όλη η συναυλία ήταν καλύτερη σε ερμηνεία κι από cd. Ο ήχος ήταν υποδειγματικός. Τα ντραμς είχαν παντελώς ροκ ήχο με μπότα και ταμπούρο να σου σκάνε στην μάπα. Το τσέλο πρόσθετε στιβαρότητα και βαρύτητα στον ήχο, το πιάνο ήταν μελαγχολικό και όχι ανιαρό και το μπάσο ζωγράφιζε. Η μπάντα της Μποφίλιου και ο συνθέτης και στιχουργός που έχει διαλέξει να συνεργάζεται είναι από τις καλύτερες μουσικές ομάδες που έχω ακούσει. Όλοι παίζαν άψογα και όλοι δίνανε τον καλύτερό τους εαυτό.

Ο τρόπος ερμηνείας της Μποφίλιου είναι εντελώς μα παντελώς ροκ ,κάτι που φαίνεται και στον πλουραλισμό των κομματιών της αλλά και στις επιλογές που έκανε για διασκευές. Διασκεύες όπως το which side are you on, το mother των Pink Floyd, το your own personal jesus των Depeche mode και πολλά άλλα. Διάλεξε από τα δικά της τα παλιά τουλάχιστον 5 κομμάτια τα οποία μουσικά στέκουν ανάμεσα στο έντεχνο ,τον manu chao και τους gogol bordello (κι όμως γίνεται αυτό).

Με την πρώτα νότα λοιπόν μέχρι και το τέλος είχες καθηλωθεί, έβλεπες μεγάλες ερμηνείες, καταπληκτικές διασκευές, φοβερό δέσιμο από ταλαντούχους μουσικούς, μια μπάντα δηλαδή να οργιάζει και μέχρι και να σβήσουν τα φώτα και να αποχωρήσεις σκεφτόσουν ότι είδες μια από τις καλύτερες συναυλίες της ζωής σου.

Η είσοδος είχε 15 ευρώ χωρίς ποτό. Τα ποτά είχαν 9 και το κρασί 7… Με λίγα λόγια πιείτε κανά ποτάκι και από το σπίτι για να μην ξεφραγκιαστείτε.

Στο live συμμετέχουν έξη ταλαντούχοι μουσικοί, οι:

Θέμης Καραμουρατίδης – πιάνο, Φοίβος Κουντουράκης – ντραμς
Άρης Ζέρβας – τσέλο, Ιλάν Μανουάχ – σαξόφωνο
Γρηγόρης Ντάνης – κιθάρα, Κώστας Γιώτης – μπάσο

Iphone κολλημένο στο μηλαράκι – λύση

Οταν το iphone για κάποιο λόγο κολλήσει και μας βγάλει μηλαράκι και μένει εκεί δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε ολόκληρο restore και recovery mode που αναφέρουν όλοι. Υπάρχει πιο απλή διαδικασία, θα χρειαστούμε μόνο κάποιον iphone browser και να μπουμε μεσα δηλαδη στο file system του iphone.

1. Σβήνουμε το iphone
2. συνδέουμε με καλώδιο usb
3. ανάβουμε το iphone
4. περιμένουμε να ακούσουμε τον ήχο που κάνει ασχέτως του αν έχει κολλήσει που είναι σαν ding dong (window)
5. μπαίνουμε στα άδυτα του iphone με το προγραμμα επιλογής μας (iphone browser πχ.)
6. πάμε στο /var/mobile/
7. μετονομάζουμε το Applications σε Applications2
8. θα δουμε ότι μολις περάσουν 5-10 δευτερόλεπτα θα εμφανιστεί πάλι το springboard (τα εικονιδιά μας)
9. μετονομάζουμε το Applications2 πάλι σε Applications και κάνουμε reboot το iphone (restart)

Αν τυχών δεν μας εμφανίζονται μετά το restart όλα τα εικονίδια απλά θέλει ένα manual sync στο iTunes.