Αυτή η απέραντη πόλη
ξαναζητάει την μορφή σου
ξαναρουφάει το κορμί σου
να βάλει χρώμα μες στο γκρίζο
Αυτοί οι απέραντοι δρόμοι
ξαναζητάνε την σιωπή σου
καθώς ρουφάνε την πνοή σου
σε λεωφορους πανικού
Αυτοί οι ανύπαρκτοι νόμοι
ξαναπηδούν την λογική σου
ξαναγελούν με την κραυγή σου
καθώς ο γιος σου ξεψυχά
Αυτό το ατέλειωτο οχτάωρο
πότε κατάντησε δεκάωρο;
πότε κατάντησε απάνθρωπο;
μήπως γεννήθηκε εξαρχής;
Αυτό το απέραντο φεγγάρι
ξαναμαζεύει σαν σφουγγάρι
μας κοροιδεύουνε οι γλάροι
κι όλοι η φύση μας μισεί
Πάλι γυρίζοντας στο σπίτι
ξαναπερνάς όλα τα γκρίζα
χίλια στραβά μα να σου η ρίζα
στέκη αγέρωχη εκεί
κι όλοι αυτοί που αδικούνται
που λιγοστεύουν και δεν ζούνε
που κάθε μέρα ματαιώνουν
πάλι ζητούν την ρίζα αυτή
ίσως ποτέ να μην αλλάξει
αυτή η άδεια λεωφόρος
γεμάτη άπειρα κορμιά
που απλά κοιτιούνται σαν νεκροί
Αυτοί οι άπειροι πυλώνες
με ταξιδεύουν σαν γοργόνες
σε έναν πλανήτη που στο σεξ
έχουν δικαίωμα ΜΟΝΑΧΑ οι φτωχοί
PS. φωτογραφία από το “http://meneksedia2.pblogs.gr“
