Λοιπόν για όσους έχουν πάρει πχ. την lg 37 lh4010 ή γενικώς LG της σειράς LH4000 θα έχουν δει ότι έχει usb υποδοχή και παίζει φωτογραφίες και μουσική αν βάλεις stick usb με τέτοια περιεχόμενα. Δεν παίζει έργα όμως. Νομίζετε!! 1. Πατήστε το οκ από το remote control και κρατώντας το πατημένο κρατήστε πατημένο και το ok από την τηλεόραση (στο πλάι της δεξιά ,τρίτο κουμπί).
Θα εμφανιστεί ένα μενου που ζητάει κωδικό, πατήστε 0000 και είστε μέσα στο μενού.
2. διαλέξτε το “Tool Option3” και πατήστε OK στο remote control.
3. επιλέξτε το Divx setting…
4. …και βάλτε το στην επιλογή HD, μετά πατήστε Return/Exit στο remote
5. Τώρα θα δείτε ότι μπορείτε να παίξετε και divx. Παίζει και matroska και high definition και ότι υπάρχει και δεν υπάρχει. Επίσης παίζει τους χώρια υπότιτλους με το καλύτερο font που έχω δει ποτέ και στο καλύτερο μέγεθος που έχω δει ποτέ. Μιλάμε για ελληνικούς υπότιτλους. Και σαν να μην φτάνανε όλα αυτά όταν βλέπεις έργο και πατάς το οκ σου βγάζει ένα μενου όπου μπορείς να συγχρονίσεις υπότιτλους και να τους αλλάξεις και θέση στο που εμφανίζονται στην οθόνη!!!!
Neill Blomkamp (screenplay) & Terri Tatchell (screenplay)
Επειδή θέλω να δώσω άμεσα το στίγμα της ταινίας καταρχάς μιλάμε για την καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας στην ιστορία του κινηματογράφου κατά πολλές κριτικές περιοδικών και κριτικών κινηματογράφου και κατά την δική μου άποψη όχι απλά η καλύτερη αλλά και ένα επίτευγμα κινηματογράφησης, πολιτικής κριτικής και ένα καθαρά υβριδικό ποίημα των καιρών μας που ουσιαστικά αποτελεί μια υπέρτατη οπτικοποίηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού του αιώνα που διανύουμε.
Το έργο έχει ντοκυμαντερίστικη αισθητική και ξεκινάει με ένα δελτίο ειδήσεων. Αμέσως σου εξηγεί την βάση του έργου στα πρώτα λεπτά, δηλαδή ότι ένα διαστημόπλοιο εξωγήινων ξέμεινε στην γη λόγο έλειψης βενζίνης και για 3 μήνες κανείς δεν είχε βγει από εκεί. Τελικά πήγαν οι άνθρωποι εκεί και βρήκαν βρώμικους και σε άθλια κατάσταση εξωγήινους τους οποίους και μαζέψαν σε ένα “στρατόπεδο συγκέντρωσης” να το πω επίκαιρα που λέγεται τομέας 9. Τα υπόλοιπα επί της οθόνης.
Ένιωθα καθόλη την διάρκεια του έργου να με βομβαρδίζει με σκηνές και ατάκες κινηματογραφικής ποίησης, να μου μιλάει διαρκώς στην μάπα για τον ρατσισμό, για την ανθρωπότητα, ένιωθα λές και βλέπω την πιο πολιτικοποιημένη ταινία ever και όντως η αλήθεια δεν απέχει πολύ για όποιον καταφέρει να αποκωδικοποιήση τις ούτως ή άλλως ξεκάθαρες και γεμάτες μυνήματα σκηνές του.
Ο ηθοποιός που παίζει τον βασικό ρόλο είναι ουσιαστικά φίλος του σκηνοθέτη και όχι επαγγελματίας αλλά ειλικρινά νομίζω ότι η ερμηνεία του είναι ότι πιο αληθινό έχω δει τα τελευταία χρόνια. Στην αρχή του έργου τον μισείς γιατί είναι ηλίθιος αλλά μέχρι το τέλος του έργου σου έχει αλλάξει 10 συναισθήματα. Οι αντιδράσεις του είναι άκρως ρεαλιστικές και δείχνει ειλικρινά να ζει μέσα στο έργο, πράγμα που δένει απίστευτα με την ντοκυμαντέρ αισθητική που υπάρχει.
Οι εξωγήινοι είναι πραγματικά “μετανάστες”, έχουν ανθρωπιά και στοιχεία που προκαλούν πόνο. Το έγκλημα, η πείνα, τα όπλα, όλα υπάρχουν στο εξωγήινο αυτό έργο. Μην τυχών υπάρχουν όμως και γύρω μας; Οντως.
Το έργο εξελίσεται μετά το πρώτο 40λεπτο με κομμένη την ανάσα, γεμάτο δράση και απανωτά νοήματα και μεταφορές, γεμάτο αδρεναλίνη αλλά και κοινωνικά μυνήματα. Εξελίσεται ρεαλιστικά μέσα από το φανταστικό του περιβάλλον. Το μεγάλο του στοίχημα είναι η κατάληξη και το έργο καταλήγει όπως θα άρμοζε σε κάθε masterpiece που θέλει να θεωρείται masterpiece και να εισβάλει στην ιστορία του κινηματογράφου.
Συνολικά μιλάμε για ένα διαμάντι πολύπλευρο, είτε μιλάμε τεχνικά, είτε μιλάμε σεναριακά. Δεν έχει διαφημιστεί καθόλου και το βρίσκω αηδιαστικά λογικό στην κοινωνία που ζούμε, την κοινωνία που πουλάει το γυμνό και η αποχαύνωση, γιατί το έργο αυτό είναι μανιφέστο πάνω στην ανθρωπότητα και φυσικά είναι σε κάθε του σχεδόν πτυχή ΑΝΤΙΕΜΠΟΡΙΚΟ.
Αχ πως πονούν τα μάτια μου απόψε που σε είδα
και ήρθε από πίσω μου μια σκατονυχτερίδα
σε σκέφτομαι κι αυτή εκεί να μου ρουφά το αίμα
να χει γραπώσει στα μαλλιά σαν την παλιά μου χτένα
την πιάνω απτο ένα το φτερό της πιάνω και το χέρι
και βγάζω άναρχη κραυγή σαν τον καρατζαφέρη
με δάγκωσε η πρόστυχια η παλιονυχτερίδα
και τώρα στέκω αιμόφυρτος σαν απο χειροβομβίδα
πιάνω το κινητό μου με περισσή προσπάθεια
χτυπάω το νουμερό σου κι ακούω την απάθεια
-τι θέλεις πάλι – λες και με πληγώνεις τόσο
με δάγκωσε βαμπίρ σου λέω και μου χεις λείψει τόσο
και κλεινεις πάλι άξαφνα με αφήνεις ματωμένο
μόνο μικρό και έρημο εγκαταλελειμένο
Οι Trendy Hooliguns είναι μια μπάντα με καθαρά χιουμοριστικό αλλά και ταυτόχρονα καυστικό στίχο. Μουσικά στέκονται στο σύγχρονο numetal/punk και με εύστοχο στίχο που πολλές φορές θυμίζει κάτι από πανούση, ακουμπάει βέβαια και δεν αγγίζει.
Εδώ μας προσφέρουν ελεύθερα μια κυκλοφορία τους ανεπίσημη που περιέχει ουσιαστικά όλες τις συνεργασίες τους με τον απερίγραπτο ράπερ εν ονόματι TUS. Ο Tus είναι ένας ράππερ που βρίζει ακατάσχετα και προκλητικά με εξυπνο στίχο όμως και από πολλούς θεωρείτε σεξιστής. Η αλήθεια δεν ξέρω ποια είναι, αλλά καθαρά μουσικά και οι δύο μπάντες είναι δυναμίτης (οι μεν Nu metal/punk, ο δε στο χιπχοπ) και εδώ ενώνονται και μας μιλάνε για ότι τους κατέβει. Σε μερικά σημεία οι στίχοι είναι πραγματικά επιτυχημένοι, τι να πει κανείς για το “Μέτρα αστυνομικά” που είναι ίσως ότι πιο βρώμικο έχει βγει για τα γεγονότα του Δεκέμβρη με την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και απευθύνεται καθαρά στην εξουσία της αστυνομικής τάξης. Γενικώς η μουσική και στιχουργική δυνότητα του TUS αναλώνεται σε γλώσσα του δρόμου και τουλάχιστον όταν δεν ασχολείτε με αισχρό τρόπο με το γυναικείο φύλο έχει κάτι να πει. Πχ. σε αυτό το κομμάτι επιτίθεται στους μπάτσους αλλά δεν λέει κάτι το οποίο να είναι λάθος. Απλά είναι καθαρά γλώσσα δρόμου με πολλά θα τους και θα τους..
Επιθετικό ώς το κόκκαλο, γενικώς το cd περιέχει κομμάτια που θα μισηθούν από πολύ κόσμο, αλλά θα λιώσουν στα mp3 player πολλών άλλων.
Χαλαρώστε και ακούστε το σαν κάτι που θυμίζει περισσότερο “τέχνη επιθετικότητας” παρά μουσική.
